Zamek krzyżacki w Człuchowie (Schlochau, 1325-1365) był typowym zamkowym grodem klasztornym. Składał się z kwadratowego dziedzińca z krużgankiem, czterema skrzydłami i wolno stojącą wieżą. Zamek otoczał wąski zewnętrzny dziedziniec oraz fosa. Zewnętrzne mury osłaniały zamek od wschodu, zachodu i północy.W latach 1786-1811 zamek został zrównany z ziemią, z wyjątkiem wieży, murów piwnic, murów skarpy i pozostałości murów obronnych oddziału wschodniego. Pozostałości zamku zostały zakopane, a neogotycki kościół zbudowany w 1820 roku na ścianach północnego skrzydła.W latach 2007-2015 przeprowadzona została renowacja zaniedbanych i archeologicznie nieodkrytych pozostałości, a ruiny zamku zostały użyte w ramach prac adaptacyjnych lokalnego muzeum. W artykule przedstawiono krótki opis problemów związanych z konserwacją i ochroną odsłoniętych murów.
{"title":"ZABEZPIECZENIE I EKSPOZYCJA MURÓW ZAMKU W CZŁUCHOWIE - DOŚWIADCZENIA I NOWE PROBLEMY","authors":"Grzegorz Bukal","doi":"10.35784/odk.872","DOIUrl":"https://doi.org/10.35784/odk.872","url":null,"abstract":"Zamek krzyżacki w Człuchowie (Schlochau, 1325-1365) był typowym zamkowym grodem klasztornym. Składał się z kwadratowego dziedzińca z krużgankiem, czterema skrzydłami i wolno stojącą wieżą. Zamek otoczał wąski zewnętrzny dziedziniec oraz fosa. Zewnętrzne mury osłaniały zamek od wschodu, zachodu i północy.W latach 1786-1811 zamek został zrównany z ziemią, z wyjątkiem wieży, murów piwnic, murów skarpy i pozostałości murów obronnych oddziału wschodniego. Pozostałości zamku zostały zakopane, a neogotycki kościół zbudowany w 1820 roku na ścianach północnego skrzydła.W latach 2007-2015 przeprowadzona została renowacja zaniedbanych i archeologicznie nieodkrytych pozostałości, a ruiny zamku zostały użyte w ramach prac adaptacyjnych lokalnego muzeum. W artykule przedstawiono krótki opis problemów związanych z konserwacją i ochroną odsłoniętych murów.","PeriodicalId":273645,"journal":{"name":"Protection of Cultural Heritage","volume":"60 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2018-11-29","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"115210289","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Śródmieście Gdańska, składające się z obszarów historycznych, zostało poważnie zniszczone podczas II wojny światowej. Krótko po wojnie, w latach 40. powstały pierwsze koncepcje konserwatorskie dla jednej z reprezentatywniejszych dzielnic - dzisiejszego Głównego Miasta. Projekt urbanistyczny obejmował dokładną historyczną rekonstrukcję wszystkich obiektów publicznych i dobrze udokumentowanych budynki mieszkalnych. Pozostałe budynki zaplanowano w historyczny - pośredniowieczny sposób. W innych obszarach śródmiejskich zaprojektowano wyłącznie obiekty użyteczności publicznej w ramach koncepcji historycznej, a budownictwo mieszkaniowe i sklepy - zgodnie z najnowszymi (powojennymi) ideami. W centrum Śródmieścia znajduje się Wyspa Spichrzów z zachowanymi spichlerzami i magazynami. W latach 2012-2014 zatwierdzono nowe projekty obszaru Wyspy. W jej niektórych częściach, na przykład w północnej części, proces wciąż trwa. Nowa koncepcja architektoniczna, którą planuje się zastosować w przypadku spichlerzy Daleka Droga, Arka Noego, Czarny Kogut i Kuźnia zakłada nadbudowy nad historycznymi pozostałościami. Rozważane są dwa sposoby projektowania nadbudów. Pierwsza - z wykorzystaniem elementów historycznych, natomiast drugia z wykorzystaniem nowoczesnych materiałów, w szczególności szkła.
{"title":"WSPÓŁCZESNE ZAGOSPODAROWANIE RUIN W OBSZARZE HISTORYCZNEGO UKŁADU URBANISTYCZNEGO GDAŃSKA","authors":"A. Kowalska","doi":"10.35784/odk.877","DOIUrl":"https://doi.org/10.35784/odk.877","url":null,"abstract":"Śródmieście Gdańska, składające się z obszarów historycznych, zostało poważnie zniszczone podczas II wojny światowej. Krótko po wojnie, w latach 40. powstały pierwsze koncepcje konserwatorskie dla jednej z reprezentatywniejszych dzielnic - dzisiejszego Głównego Miasta. Projekt urbanistyczny obejmował dokładną historyczną rekonstrukcję wszystkich obiektów publicznych i dobrze udokumentowanych budynki mieszkalnych. Pozostałe budynki zaplanowano w historyczny - pośredniowieczny sposób. W innych obszarach śródmiejskich zaprojektowano wyłącznie obiekty użyteczności publicznej w ramach koncepcji historycznej, a budownictwo mieszkaniowe i sklepy - zgodnie z najnowszymi (powojennymi) ideami. W centrum Śródmieścia znajduje się Wyspa Spichrzów z zachowanymi spichlerzami i magazynami. W latach 2012-2014 zatwierdzono nowe projekty obszaru Wyspy. W jej niektórych częściach, na przykład w północnej części, proces wciąż trwa. Nowa koncepcja architektoniczna, którą planuje się zastosować w przypadku spichlerzy Daleka Droga, Arka Noego, Czarny Kogut i Kuźnia zakłada nadbudowy nad historycznymi pozostałościami. Rozważane są dwa sposoby projektowania nadbudów. Pierwsza - z wykorzystaniem elementów historycznych, natomiast drugia z wykorzystaniem nowoczesnych materiałów, w szczególności szkła.","PeriodicalId":273645,"journal":{"name":"Protection of Cultural Heritage","volume":"35 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2018-11-29","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"124298386","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Zamek Hammershus, to średniowieczna, duńska warownia na wyspie Bornholm. W ruinie od połowy XVIII w. Dewastację powstrzymano w 1822, gdy ruinę zamku uznano za zabytek. Zamek, dominujący w widokach północnego wybrzeża wyspy stał się celem wędrówek romantycznych turystów. Decydujące prace konserwatorskie przeprowadził Peter Hauberg w latach 1885 – 1928, programowo powstrzymując się od rekonstrukcji. Funkcje recepcyjne pomieszczono w zabudowaniach opodal ruin. Polityka ochronna prowadzona od 1907 r. wiązała się z wykupem terenów wokół zamku i systematycznym usuwaniem okolicznych budowli. W 1969r. koncepcję centrum informacyjnego, ukrytego w krajobrazie stworzył Jørn Utzon. W 2013 podjęto realizację jego koncepcji. Projekt opracował duński zespół Arkitema, we współpracy z Buro Happold, i Ch. Harlangiem. Nowoczesne centrum interpretacji zabytku oddane do użytku w 2018 r. jest odsunięte od ruin i ukryte w formach terenu. Ochrona zamku Hammershus jest podporządkowana zachowaniu jego historycznej formy – trwałej ruiny. Jest również prowadzona w sferze krajobrazowej. Nowe centrum recepcyjne zlokalizowano i zaprojektowano tak, by nie konkurowało z formą historyczną i krajobrazem. Model zarządzania zamku Hammershus to przykład dobrej praktyki w ochronie dziedzictwa kulturowego i zabytkowych ruin. Istotą jest wykorzystanie atrakcyjności ruiny historycznej, jako obiektu przyciągającego odwiedzających oraz oddalenie współczesnych funkcji komercyjnych od zabytku wraz ze stworzeniem nowych możliwości kontemplacji zabytku oraz rygorystyczną ochroną krajobrazu.
{"title":"HAMMERSHUS - DOBRE PRAKTYKI I ZARZĄDZANIE TRWAŁĄ RUINĄ","authors":"A. Siwek, Magdalena Trafas-Wołoszyn","doi":"10.35784/ODK.883","DOIUrl":"https://doi.org/10.35784/ODK.883","url":null,"abstract":"Zamek Hammershus, to średniowieczna, duńska warownia na wyspie Bornholm. W ruinie od połowy XVIII w. Dewastację powstrzymano w 1822, gdy ruinę zamku uznano za zabytek. Zamek, dominujący w widokach północnego wybrzeża wyspy stał się celem wędrówek romantycznych turystów. Decydujące prace konserwatorskie przeprowadził Peter Hauberg w latach 1885 – 1928, programowo powstrzymując się od rekonstrukcji. Funkcje recepcyjne pomieszczono w zabudowaniach opodal ruin. Polityka ochronna prowadzona od 1907 r. wiązała się z wykupem terenów wokół zamku i systematycznym usuwaniem okolicznych budowli. W 1969r. koncepcję centrum informacyjnego, ukrytego w krajobrazie stworzył Jørn Utzon. W 2013 podjęto realizację jego koncepcji. Projekt opracował duński zespół Arkitema, we współpracy z Buro Happold, i Ch. Harlangiem. Nowoczesne centrum interpretacji zabytku oddane do użytku w 2018 r. jest odsunięte od ruin i ukryte w formach terenu. Ochrona zamku Hammershus jest podporządkowana zachowaniu jego historycznej formy – trwałej ruiny. Jest również prowadzona w sferze krajobrazowej. Nowe centrum recepcyjne zlokalizowano i zaprojektowano tak, by nie konkurowało z formą historyczną i krajobrazem. Model zarządzania zamku Hammershus to przykład dobrej praktyki w ochronie dziedzictwa kulturowego i zabytkowych ruin. Istotą jest wykorzystanie atrakcyjności ruiny historycznej, jako obiektu przyciągającego odwiedzających oraz oddalenie współczesnych funkcji komercyjnych od zabytku wraz ze stworzeniem nowych możliwości kontemplacji zabytku oraz rygorystyczną ochroną krajobrazu.","PeriodicalId":273645,"journal":{"name":"Protection of Cultural Heritage","volume":"394 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2018-11-29","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"132706102","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Inwentaryzacja jest podstawową formą przedstawienia i ochrony obiektu zabytkowej ruiny. Pozwala również monitorować stan zachowania oraz postęp degradacji obiektu. Obiekty w ruinie są bardzo specyficzne, ponieważ z reguły nie posiadają elementów typowych dla istniejącego obiektu budowlanego. Oznacza to, że w przypadku ruin, metody wykonywania inwentaryzacji w taki sam sposób, jak w przypadku obiektów tradycyjnych, będą niewystarczające. Elementy obiektów w ruinie często mają skomplikowaną i zróżnicowaną geometrię, utrudniony oraz nie do końca bezpieczny dostęp do wszystkich elementów. W publikacji przedstawiono metody, które mogą być pomocne przy inwentaryzacji tego typu obiektów. W każdej metodzie opisano konieczną aparaturę i przyrządy, sposób wykonywania pomiarów, dokładność, zalety i ograniczenia. W pracy przedstawiono również przykłady zastosowania dla wybranych metod.
{"title":"METODY INWENTARYZACJI OBIEKTÓW ZNAJDUJĄCYCH SIĘ W STANIE RUINY","authors":"Katarzyna Drobek, B. Szostak, W. Królikowski","doi":"10.35784/odk.875","DOIUrl":"https://doi.org/10.35784/odk.875","url":null,"abstract":"Inwentaryzacja jest podstawową formą przedstawienia i ochrony obiektu zabytkowej ruiny. Pozwala również monitorować stan zachowania oraz postęp degradacji obiektu. Obiekty w ruinie są bardzo specyficzne, ponieważ z reguły nie posiadają elementów typowych dla istniejącego obiektu budowlanego. Oznacza to, że w przypadku ruin, metody wykonywania inwentaryzacji w taki sam sposób, jak w przypadku obiektów tradycyjnych, będą niewystarczające. Elementy obiektów w ruinie często mają skomplikowaną i zróżnicowaną geometrię, utrudniony oraz nie do końca bezpieczny dostęp do wszystkich elementów. W publikacji przedstawiono metody, które mogą być pomocne przy inwentaryzacji tego typu obiektów. W każdej metodzie opisano konieczną aparaturę i przyrządy, sposób wykonywania pomiarów, dokładność, zalety i ograniczenia. W pracy przedstawiono również przykłady zastosowania dla wybranych metod.","PeriodicalId":273645,"journal":{"name":"Protection of Cultural Heritage","volume":"559 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2018-11-29","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"131972176","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Artykuł zajmuje się zagadnieniami związanymi z ochroną dziedzictwa przemysłowego. Autorzy skupili się na problemie zaniedbanych obiektów przemysłowych w stanie ruiny, które można uznać za historyczne. Omawiany temat został rozstrzygnięty w kontekście historycznym i społeczno-kulturowym. Znaczenie percepcji i tożsamości podkreśla się jako kluczowe czynniki skutecznej ochrony dziedzictwa, w tym dawnych terenów przemysłowych. Sporządzono krytyczną analizę wybranych przypadków fabryk znajdujących się w stanie ruiny. Podano różne podejścia do ruin poprzemysłowych. Lokalizacja oraz podejście społeczności lokalnej do przeszłości przemysłowej to najważniejsze aspekty określające przyjęte scenariusze ochrony dziedzictwa. Rola współczesnej popkultur i cyfryzacji została zidentyfikowana w odniesieniu do autentyczności doświadczenia
{"title":"NIEOCZYWISTA ROLA RUIN POPRZEMYSŁOWYCH W KRAJOBRAZIE KULTUROWYM POLSKI","authors":"J. Dąbrowski, B. Walczak","doi":"10.35784/odk.873","DOIUrl":"https://doi.org/10.35784/odk.873","url":null,"abstract":"Artykuł zajmuje się zagadnieniami związanymi z ochroną dziedzictwa przemysłowego. Autorzy skupili się na problemie zaniedbanych obiektów przemysłowych w stanie ruiny, które można uznać za historyczne. Omawiany temat został rozstrzygnięty w kontekście historycznym i społeczno-kulturowym. Znaczenie percepcji i tożsamości podkreśla się jako kluczowe czynniki skutecznej ochrony dziedzictwa, w tym dawnych terenów przemysłowych. Sporządzono krytyczną analizę wybranych przypadków fabryk znajdujących się w stanie ruiny. Podano różne podejścia do ruin poprzemysłowych. Lokalizacja oraz podejście społeczności lokalnej do przeszłości przemysłowej to najważniejsze aspekty określające przyjęte scenariusze ochrony dziedzictwa. Rola współczesnej popkultur i cyfryzacji została zidentyfikowana w odniesieniu do autentyczności doświadczenia","PeriodicalId":273645,"journal":{"name":"Protection of Cultural Heritage","volume":"8 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2018-11-29","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"122280045","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Treść publikacji wynika z doświadczenia autora zdobytego podczas pierwszego etapu procesu rewitalizacji Zamku Książąt Mazowieckich w Ciechanowie. Publikacja przypomina XVI-wieczne tło i opisuje jego późniejszą historię. Przedstawia stan prac konserwatorskich oraz stan badań archeologicznych poprzedzających proces rewitalizacji. Przedstawia również przebieg procesu inwestycyjnego i procedurę jego realizacji. Artykuł wskazuje wybrane trudności natury organizacyjnej, technologicznej, finansowej, prawnej/administracyjnej i konserwatorskiej, które pojawiły się w trakcie realizacji, jak również stopień ich złożoności. Ponadto, w pracy podjęto się ewaluacji procesu wdrażania oraz wskazano jego wyniki i potrzebę dalszej kontynuacji prac konserwatorskich.
{"title":"WYBRANE PROBLEMY REALIZACJI PROCESU INWESTYCYJNEGO W OBIEKTACH ZABYTKOWYCH NA PRZYKŁADZIE ZAMKU KSIĄŻĄT MAZOWIECKICH W CIECHANOWIE","authors":"A. Sobczak","doi":"10.35784/odk.884","DOIUrl":"https://doi.org/10.35784/odk.884","url":null,"abstract":"Treść publikacji wynika z doświadczenia autora zdobytego podczas pierwszego etapu procesu rewitalizacji Zamku Książąt Mazowieckich w Ciechanowie. Publikacja przypomina XVI-wieczne tło i opisuje jego późniejszą historię. Przedstawia stan prac konserwatorskich oraz stan badań archeologicznych poprzedzających proces rewitalizacji. Przedstawia również przebieg procesu inwestycyjnego i procedurę jego realizacji. Artykuł wskazuje wybrane trudności natury organizacyjnej, technologicznej, finansowej, prawnej/administracyjnej i konserwatorskiej, które pojawiły się w trakcie realizacji, jak również stopień ich złożoności. Ponadto, w pracy podjęto się ewaluacji procesu wdrażania oraz wskazano jego wyniki i potrzebę dalszej kontynuacji prac konserwatorskich.","PeriodicalId":273645,"journal":{"name":"Protection of Cultural Heritage","volume":"18 2 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2018-11-29","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"132268019","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Podstawą artykułu jest wystąpienie Kamila Karskiego i Tomasza Owoca, które zaprezentowano podczas konferencji "Historyczne ruiny - ochrona, użytkowanie, zarządzanie", w dniach 16-17 kwietnia 2018 r. w Łazienkach Królewskich w Warszawie.Prezentowany artykuł koncentruje się na przedstawieniu założeń scenariusza planowanego upamiętnienia KL Płaszow w ramach Muzeum - Miejsca Pamięci. Tekst przedstawia proces kształtowania ruin, zapominania o nich, ale także odkrywania i sposób wykorzystania materialnych śladów przeszłości do edukacji i budowania świadomości historycznego znaczenia terenu po niemieckim obozie koncentracyjnym.
{"title":"'FUNDAMENT PAMIĘCI'. O DOŚWIADCZENU PRZESTRZENI I POZOSTAŁOŚCI PO BYŁYM OBOZIE KONCENTRACYJNYM W MIEJSCU PAMIĘCI KL PLASZOW","authors":"Tomasz Owoc, Kamil Karski","doi":"10.35784/odk.880","DOIUrl":"https://doi.org/10.35784/odk.880","url":null,"abstract":"Podstawą artykułu jest wystąpienie Kamila Karskiego i Tomasza Owoca, które zaprezentowano podczas konferencji \"Historyczne ruiny - ochrona, użytkowanie, zarządzanie\", w dniach 16-17 kwietnia 2018 r. w Łazienkach Królewskich w Warszawie.Prezentowany artykuł koncentruje się na przedstawieniu założeń scenariusza planowanego upamiętnienia KL Płaszow w ramach Muzeum - Miejsca Pamięci. Tekst przedstawia proces kształtowania ruin, zapominania o nich, ale także odkrywania i sposób wykorzystania materialnych śladów przeszłości do edukacji i budowania świadomości historycznego znaczenia terenu po niemieckim obozie koncentracyjnym.","PeriodicalId":273645,"journal":{"name":"Protection of Cultural Heritage","volume":"79 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2018-11-29","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"122181391","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Dziedzictwo kulturowe dawnego Księstwa Pomorskiego współcześnie rozciąga się na obszarze polskiego województwa zachodniopomorskiego oraz niemieckiego kraju związkowego Meklemburgia-Pomorze Przednie. Wśród obiektów architektonicznych wzniesionych w czasach funkcjonowania księstwa wiele uległo zniszczeniu, jedynie nieliczne dzieła zachowały się do naszych czasów.Celem artykułu jest określenie i scharakteryzowanie zasobu zabytków architektury pochodzących z okresu panowania dynastii Gryfitów, a będących w formie ruiny historycznej.Wśród tego zasobu dziedzictwa kulturowego dawnego księstwa wydzielono następujące grupy obiektów:- ruiny architektury militarnej,- ruiny architektury rezydencjonalnej,- ruiny architektury sakralnej.W artykule zaprezentowano przykłady zagospodarowania, użytkowania i eksponowania zabytków architektury w ramach poszczególnych grup, szczególnie koncentrując się na aktualnych działaniach podjętych w tym zakresie.Przebadany zasób ruin historycznych pozwolił na zebranie współczesnych doświadczeń na polu polskiej i niemieckiej ochrony zabytków, które posłużyły do zredagowania końcowych konkluzji odnoszących się do dokumentu „Zasady ochrony ruin historycznych” przyjętego na konferencji w Ciechanowcu w dniach 22-24.10.2009.
{"title":"OCHRONA HISTORYCZNYCH RUIN NA POGRANICZU POLSKO-NIEMIECKIM. PRZYPADEK DZIEDZICTWA KULTUROWEGO DAWNEGO KSIĘSTWA POMORSKIEGO","authors":"I. Kozłowska, Agnieszka Lamprecht","doi":"10.35784/odk.878","DOIUrl":"https://doi.org/10.35784/odk.878","url":null,"abstract":"Dziedzictwo kulturowe dawnego Księstwa Pomorskiego współcześnie rozciąga się na obszarze polskiego województwa zachodniopomorskiego oraz niemieckiego kraju związkowego Meklemburgia-Pomorze Przednie. Wśród obiektów architektonicznych wzniesionych w czasach funkcjonowania księstwa wiele uległo zniszczeniu, jedynie nieliczne dzieła zachowały się do naszych czasów.Celem artykułu jest określenie i scharakteryzowanie zasobu zabytków architektury pochodzących z okresu panowania dynastii Gryfitów, a będących w formie ruiny historycznej.Wśród tego zasobu dziedzictwa kulturowego dawnego księstwa wydzielono następujące grupy obiektów:- ruiny architektury militarnej,- ruiny architektury rezydencjonalnej,- ruiny architektury sakralnej.W artykule zaprezentowano przykłady zagospodarowania, użytkowania i eksponowania zabytków architektury w ramach poszczególnych grup, szczególnie koncentrując się na aktualnych działaniach podjętych w tym zakresie.Przebadany zasób ruin historycznych pozwolił na zebranie współczesnych doświadczeń na polu polskiej i niemieckiej ochrony zabytków, które posłużyły do zredagowania końcowych konkluzji odnoszących się do dokumentu „Zasady ochrony ruin historycznych” przyjętego na konferencji w Ciechanowcu w dniach 22-24.10.2009.","PeriodicalId":273645,"journal":{"name":"Protection of Cultural Heritage","volume":"78 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2018-11-29","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"115664973","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
Prace konserwatorskie i restauratorskie zostały przeprowadzone na ruinach zamku w Siewierzu w latach 2007-2010. Zostały one wykonane po szczegółowych badaniach historycznych przeprowadzonych przez Artura Rok. Głównym celem prac była rekompozycja i odkrycie niejasnej pod względem funkcjonalnym i przestrzennym struktury zamku, a także konserwacja ceglanych i kamiennych powierzchni murów.Fundamenty renesansowych skrzydeł zachodnich i południowych zamku zostały odkryte, a także częściowo poddane konserwacji i rekonstrukcji. Wykonano zasadnicze prace rekonstrukcyjne na południowych murach zamku, które wcześniej były poważnie uszkodzone jeszcze przed II Wojną Światową. Cel pracy był czysto techniczny i doprowadził do ukazania wizerunku południowej części zamku pomimo faktu, iż najwyższy poziom nie został zrekonstruowany celem zachowania wyglądu ruiny. Zaaranżowo dziedziniec zamku w taki sposób, by eksponował fundamentu XIII-wiecznego donżonu (wieży obronnej) i baszty, która jest otwarta dla odwiedzających. Zrekonstruowany został także most zwodzony (nie jest to częste działanie przy odbudowie zamków w Polsce).Prace konserwatorskie na Zamku w Siewierzu przeprowadzono zgodnie z zasadami Karty Weneckiej i Historycznej Karty Ruin, aby zachować najwyższą autentyczność zamku.
{"title":"ZAMEK W SIEWIERZU. ZAŁOŻENIA KONSERWATORSKIE I REWALORYZACJA ZABYTKOWEJ RUINY","authors":"Artur Rok","doi":"10.35784/odk.882","DOIUrl":"https://doi.org/10.35784/odk.882","url":null,"abstract":"Prace konserwatorskie i restauratorskie zostały przeprowadzone na ruinach zamku w Siewierzu w latach 2007-2010. Zostały one wykonane po szczegółowych badaniach historycznych przeprowadzonych przez Artura Rok. Głównym celem prac była rekompozycja i odkrycie niejasnej pod względem funkcjonalnym i przestrzennym struktury zamku, a także konserwacja ceglanych i kamiennych powierzchni murów.Fundamenty renesansowych skrzydeł zachodnich i południowych zamku zostały odkryte, a także częściowo poddane konserwacji i rekonstrukcji. Wykonano zasadnicze prace rekonstrukcyjne na południowych murach zamku, które wcześniej były poważnie uszkodzone jeszcze przed II Wojną Światową. Cel pracy był czysto techniczny i doprowadził do ukazania wizerunku południowej części zamku pomimo faktu, iż najwyższy poziom nie został zrekonstruowany celem zachowania wyglądu ruiny. Zaaranżowo dziedziniec zamku w taki sposób, by eksponował fundamentu XIII-wiecznego donżonu (wieży obronnej) i baszty, która jest otwarta dla odwiedzających. Zrekonstruowany został także most zwodzony (nie jest to częste działanie przy odbudowie zamków w Polsce).Prace konserwatorskie na Zamku w Siewierzu przeprowadzono zgodnie z zasadami Karty Weneckiej i Historycznej Karty Ruin, aby zachować najwyższą autentyczność zamku.","PeriodicalId":273645,"journal":{"name":"Protection of Cultural Heritage","volume":"26 1","pages":"0"},"PeriodicalIF":0.0,"publicationDate":"2018-11-29","publicationTypes":"Journal Article","fieldsOfStudy":null,"isOpenAccess":false,"openAccessPdf":"","citationCount":null,"resultStr":null,"platform":"Semanticscholar","paperid":"115589303","PeriodicalName":null,"FirstCategoryId":null,"ListUrlMain":null,"RegionNum":0,"RegionCategory":"","ArticlePicture":[],"TitleCN":null,"AbstractTextCN":null,"PMCID":"","EPubDate":null,"PubModel":null,"JCR":null,"JCRName":null,"Score":null,"Total":0}
京公网安备 11010802042870号
京ICP备2023020795号-1
扫码关注我们
求助内容：
应助结果提醒方式：